ไม่มีอะไร แค่เห็นคนอื่นๆพูดถึงปัญหาหัวใจกันเยอะ เลยเขียนมั่ง เดี๋ยวตกเทรนด์ 
นึกได้ว่าเลิกกับแฟนมา 7 ปีแล้ว ตอนเลิกกันก็ยังคุยกันดีๆได้สักระยะนึงหรอกนะ
แต่อยู่ๆ ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย อีกฝ่ายพยายามหลบหน้าทางนี้ตลอด
ไอ้เราก็งงมาตลอด
เพิ่งมาเข้าใจสาเหตุที่มองหน้ากันไม่ติดก็เมื่อเดือนที่แล้วจากเพื่อนของเธอ
แต่ถึงตอนนี้แล้วรู้สึกว่าช่างมันเถอะ ถึงตอนนี้เข้าใจถึงความผิดของตัวเองในตอนนั้น
ไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา ผมรู้ตัวดีว่าผมในตอนนี้ เปลี่ยนไปจากตอนนั้นพอ
สมควรจากมุมมองของตัวเอง บางเรื่องก็เปลี่ยนไปในทางที่เรียกว่าเลวร้ายก็คงได้
บางเรื่องก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีล่ะมั้ง
แต่แล้วยังไงล่ะ ถึงจะรู้ความผิดของตัวเองในครั้งนั้นแล้วตัวผมในตอนนี้ก็ยังเป็นตัว
ผมในตอนนี้ไม่เปลี่ยนแปลง ผมคงกลับไปเป็นคนเดิมเมื่อ 7 ปีก่อนไม่ได้แล้ว
จะให้ไปขอโทษคนๆนั้นในเวลานี้ ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และรู้สึกว่าช่วงเวลา 7 ปี
นี้มันได้หล่อหลอมให้ทนได้กับสถานการณ์เลวร้ายในชิวิตหลายๆอย่างได้
ก็เลยช่างมันไปแล้วกัน เรื่องนี้
ตอนนี้มีเรื่องที่ให้ความสำคัณมากกว่าความรักหรือการมีครอบครัว
สำหรับคนอื่นคงเห็นเรื่องที่ผมทุ่มเทให้เป็นเรื่อง ไร้สาระ ไร้ประโยชน์
แต่แล้วไง สุข guu อ่ะ ใครจะทำไม
ทำด้วยกำลังของตัวเองไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อนนี่หว่า
รู้สึกขอบคุณเหมือนกันที่เค้าทำให้จิตใจเราเข้มแข็งขึ้นได้
เส้นทางของผมและของเค้าคงเป็นเส้นขนานกันไปตลอดชีวิต
สุดท้ายนี้ผมก็ขออวยพรให้เค้าพบกับความสุขได้
มาเขียนบ่นเรื่องสมัยก่อนแบบนี้ คงแก่ตัวแล้วมั้งเรา
ปล. น้องหมา 2 ตัวใน Entry ที่แล้ว พังรองเท้าไป 10 คู่แล้วล่ะ และคงเพิ่มขึ้นเรื่อย
